Dit keer een column van Astrid Udo, een ervaren fysiotherapeute die onze Community onlangs bezocht Zij ziet en ervaart voor het eerst PCC en wil dat graag met ons delen! Mijn eerste bezoek aan PCC Hand in Hand in Ghana was er één om nooit te vergeten! Samen met mijn collega Inge Maters, ook fysiotherapeut (tevens bestuurslid van Hand in Hand in Nederland) mocht ik twee weken meedraaien op deze bijzondere plek. Hoewel ik 10 jaar op verschillende plekken in het buitenland heb gewerkt, had ik snel door dat PCC anders is. Er heerst hier een speciale sfeer van zorg en betrokkenheid, waardoor er oprecht verschil gemaakt wordt in het leven van kinderen en jongeren met een beperking. Bij aankomst voelde ik me meteen welkom. Elke ochtend begint het programma vroeg: om 7 uur is het terrein al vol leven. Sommige kinderen lopen rondes, anderen doen motorische spellen op het gras, en weer anderen trainen in de gym of krijgen fysiotherapie. Zelf ben ik vooral te vinden in de fysioruimte, Wat mij daar het meest opvalt is de inzet en het doorzettingsvermogen van de kinderen. Waar we in Nederland vaak moeten zoeken naar motivatie tot oefenen, voeren kinderen hier met volle toewijding hun oefeningen uit. Zoals Sadat, een jongen met onwillekeurige bewegingen, die zich elke dag in de ringen optrekt. Zijn broek zakt regelmatig af, maar dat lijkt hem niets te deren. Of James, met een halfzijdige verlamming, die ondanks zijn versleten schoenen en blote enkels stappen zet zonder rollator. Toen hij nieuwe orthopedische schoenen kreeg — roze, precies zoals hij wilde, mét bijpassende sokken van onze werkgever Rijndam — straalde hij van trots. De rest van mijn tijd hier heb ik hem er niet meer zonder de schoenen en sokken gezien. Hij rende en voetbalde op zijn eigen unieke manier.
Patience Een moment dat me diep raakte, was het contact met Patience, een prachtig meisje die nog maar kort in PCC woont. Door haar ongecontroleerde bewegingen kon ze zich nauwelijks bewegen en lag ze tot haar komst vaak op de grond, haar benen opgetrokken, zonder passende stoel of ondersteuning. Samen met de lokale medewerkers Edward en Ameyaw (die zelf met krukken loopt en superhandig is) hebben we gezocht naar een geschikte rolstoel. We vonden er een die Edward volledig aanpaste, met heupriem en werkblad. Hierdoor kon ze goed rechtop blijven zitten en zelfs haar handen gericht gebruiken. Ondanks de betere stoel bleef ze wondjes krijgen aan haar voeten door de spasticiteit van haar benen. We vonden geschikte schoenen en maakten enkelbanden om haar beter te beschermen. Nu zit ze echt heerlijk en kan ze ontspannen deelnemen aan het PCC leven. Daarnaast hebben we de verzorgers op PCC een herhalingscursus ‘tiltechnieken’ gegeven. Patience bijvoorbeeld moet altijd met twee mensen getild worden, vanwege haar gewicht én haar onverwachte bewegingen. Ook de dagelijkse verzorging van haar verdiende extra aandacht. Het koude water maakte haar zo onrustig dat ze haar spieren niet meer kon ontspannen. Door de routine een beetje te veranderen en een waterkoker te geven zodat het water minder koud zou zijn gaat het nu een stuk beter — een kleine verandering die een wereld van verschil maakt. Wat bij PCC gebeurt, gaat verder dan zorg verlenen. Het is dagelijkse, toegewijde inzet die getuigt van oprechte betrokkenheid en menselijkheid. De professionaliteit van het team, de steun van de gemeenschap en het voelbare optimisme maken deze plek bijzonder en onvergetelijk! Ik ben dankbaar dat ik hier twee weken mocht meedraaien. Het was een waardevolle ervaring — leerzaam, ontroerend en inspirerend. PCC – Hand in Hand is een plek waar kinderen met een beperking niet alleen gezien worden, maar ook echte kansen krijgen om te groeien en mee te doen.