Piedu

Geboren: 1994

Sponsor(s): Joke Wittekoek, Fam. P. Jansen

 

Piedu is een echte jongen! Hij houdt van rennen, voetballen, op zijn fiets racen, meisjes plagen, ballen zo hoog mogelijk het zwembad in schoppen en dat soort zaken. Ook geniet hij van muziek en dansen. Soms wordt zijn speelsheid een probleem, door Peidu’s enorme hoeveelheid energie. Er zijn momenten dat hij zijn eigen grenzen niet meer kent. Het is leuk om een bal drie keer zachtjes te gooien, maar dan vindt hij het leuk om de bal harder en wilder te gaan gooien. Voetballen is leuk, maar het is nog leuker om de bal hard en ver weg de rimboe in te trappen. Zwemmen wordt pas echt leuk als je zoveel mogelijk kinderen nat kan maken met een enkele spetterende duik. Het is dus van tijd tot tijd nodig om Piedu af te remmen of te straffen. Maar toch is Piedu, ondanks deze problemen, een erg sociaal persoon. Hij duwt Paa Yaw en anderen die in een rolstoel zitten naar school, naar de eetzaal of waar ze dan ook naartoe willen gaan. Daarnaast helpt hij Kofi Asare met het klaarzetten van zijn drums, en hij zorgt ervoor dat ze opgeruimd worden na gebruik. Als er een spelletje wordt gespeeld, zorgt Piedu ervoor dat iedereen aan de beurt komt. Piedu is een grappige combinatie van energiek macho gedrag en van extreme angst. Hij is wantrouwend tegenover al het nieuwe. Dit uitte zich zelfs al gedurende de 8 uur durende tocht van het weeshuis in Accra naar onze community. Piedu zat bij Ineke op schoot met zijn gezicht begraven in haar boezem en zijn armen in een ijzeren greep rondom haar nek. Acht uur lang keek hij nergens naar en toen hij was aangekomen en uit de auto moest stappen, zag hij een kip en een geit en enkele liefdevolle, hem verwelkomende gezichten, en hij… schreeuwde de hele nacht lang. Het duurde een week voor hij zijn hoofd uit het raam van zijn slaapkamer durfde te steken en een maand voor hij de hond aan durfde te kijken. Bij het zwembad wilde hij de eerste maanden niet komen… en kijk nu eens naar hem! Vol zelfvertrouwen en wild! Maar… wanneer je hem in de auto meeneemt naar een nieuwe plaats, zoals het restaurant waar sommige kinderen eens per week naartoe gaan, verbergt hij weer zijn gezicht in je zij en grijpt je hand tot iedereen aan tafel zit en hij ziet dat de situatie weer veilig is. Het maakt hem menselijk en wij houden van hem zoals hij is.

 

Terug naar het overzicht