Dit keer een Albert’s Corner artikel van Mirjam de Jonge die zeer recent voor de eerste keer naar PCC is gereisd.
Het begon met de vraag van Jeannette (Klein), een goede vriendin, die aan me vroeg of ik met haar mee wilde naar PCC dit jaar. Zonder dat ik wist wat ik kon verwachten was het snel beklonken. We gingen samen op reis.
We landden in Accra en een cultuurshock was meteen een feit. Hier was ik niet op voorbereid. Error en geen beschikbaar referentiekader in mezelf. De chaos, het plastic op straat, de geuren. Alles!
Gelukkig kon ik de dagen erna bij PCC bijkomen.
Na een paar dagen wennen ben ik gaan rondlopen met mijn camera en werd ik ‘the observer, the photographer’. Het liefst beweeg ik me onzichtbaar met mijn camera om zo de situaties zo echt mogelijk weer te geven, maar dat bleek al snel onmogelijk.
Bij PCC begint de dag al vroeg. Jeannette en ik begonnen onze dag meestal met een kop koffie en thee buiten. Het perfecte moment van de dag qua temperatuur.
We keken naar de caregivers die samen met de kinderen al vroeg, om 7 uur ’s ochtends, hun ochtendwandeling maken. Een andere groep kinderen begint de dag met sport. Hierin zit onder andere Matthew. Het woord klimaapje is zeker van toepassing op hem. Een lichtgewicht, blij, nieuwsgierig mannetje die graag op je klimt. Behendigheidsoefeningen, voetballen, onder elkaar doorkruipen, rennen in het tempo van de trom. We zagen van alles langskomen.
Het kerstspel werd twee keer per week geoefend. Met een kerstengel waarvan de broek stilletjes afzakte, een stelletje schapen die heel hard konden mekkeren en kerstliedjes die swingend, met bijbehorend drumgeluid gezongen worden. Nana Yaw, die als drummer (met een tak op een blik) de geboorte van Jezus aankondigt. Na een keer oefenen zag ik Matthew voorzichtig het blik en het stokje pakken en het ook proberen. Zijn oefenmoment duurde niet lang, maar hij heeft er toch even van kunnen genieten.
Oprechtheid, zijn wie je bent, mooie glimlachen of juist het tegenovergestelde en alles er tussen in. It just is! Dat zijn woorden die de hele tijd in me opkomen als ik aan PCC denk.
Moses die overal te vinden is; als wachter bij de poort, maar ook de motoren wast en de planten water geeft. Kojo Evans, de wever, geeft me op de laatste dag een zakje geld om een auto voor hem te kopen. Een van zijn dromen die hij minstens een paar keer per jaar probeert uit te laten komen. Het zakje zit weer veilig in zijn tas ;-).
Zo zijn er nog veel meer beelden te schetsen van iedereen die bij PCC woont.
Terwijl ik bezig was met fotograferen heb ik vol bewondering naar Jeannette gekeken, wat heeft zij hard gewerkt. Zo heeft ze samen met Joe Emma en Emmanuel Boyan een goede huurprijs gekregen voor het daycare centre in Forikrom en heeft ze zich verdiept in de boekhouding van de daycare centres, PCC en het internetcafé.
Met de technische mensen van pcc heeft ze overleg gehad over de uitwerking van een onderhoudsplan voor de komende jaren. Onderhoud komt niet per se in het woordenboek van Ghana voor, maar wat niet is kan nog komen. Als je het weet, weet je het en kan het ook veranderen.
Bij de caregiversmeeting heeft ze uitleg gegeven over waar het geld voor PCC vandaan komt. Dat alle financiën uit Europa particuliere giften zijn (soms via andere stichtingen) die worden gegeven omdat mensen voelen dat het belangrijk is dat er goed voor mensen met een verstandelijke beperking wordt gezorgd en dat er veel wordt gedaan om geld in te zamelen. Puur ter bewustwording.
Samen met Joe Emma heeft ze daarnaast ook gesproken over een activiteitenruimte voor de wat oudere bewoners, maar ook de financiële verwachtingen voor volgend jaar. En nog veel meer!
In twee weken tijd heb ik van (bijna) alle kinderen en een groot aantal caregivers portretten gemaakt. Voor op de website, maar vooral ook voor henzelf. Het was een eer om te doen!